هستي‌شناسي شر در قرآن با تأكيد بر ميدان معنايي واژگان همنشين

مسئله شر همواره يك شبه ‌اعتقاد است.هويت ‌شناسي شر و ارتباط آن با رنج، مسبوق به ارائه رهيافت اين معضل اعتقادي است. قرآن پديده شر را در آيات گوناگون مطرح مي كند. با تحليل ميدان هاي معنايي واژگان همنشين شر در قرآن، مي توان به هستي‌شناسي شر در قرآن رسيد. تحليل واژگان قرآن راه‌هاي مختلفي دارد كه ميدان هاي معنايي روش بديعي براي اين منظور است. اگر چه راه ‌حل‌هاي گوناگوني براي اين مسئله بيان شده است، اما باز طرح اين موضوع به عنوان يك شبهه جدي و جديد اعتقادي، نگاهي نو و دقتي عميق در اين مسئله نياز است. تحقيق پيش رو با تأكيد بر واژگان همنشين شر، در صدد تبيين سرشت شر و تحليل جهان بيني قرآن درباره شر و ارتباط آن با دشواري هاست. آيات قرآن برخي پديده‎هاي دشوار را خيرمي داند و برخي ملايمات را شر معرفي مي كند؛ از اين‌ رو از منظر قرآن ميان دشواري و شر رابطه تساوي نيست. در نگاه قرآن خير بودن يا شر بودن پديده‌اي، به آثار و نتايج آن پديده مرتبط است. قرآن امتحان را يكي از حكمت هاي وجودي شر معرفي مي‌كند. جهل موجب مي شود انسان خيري را شر يا شري را خير تلقي كند.