ارتباط علايم اختلالات گيجگاهي- فكي با نوع، ميزان مصرف و الگوي جويدن آدامس

مقدمه: جويدن آدامس، از جمله عادات پارافانكشن دهاني به حساب مي‌آيد و از علل مرتبط با بروز اختلالات گيجگاهي- فكي مي‌باشد. هدف از اين مطالعه، بررسي تأثير نوع، ميزان مصرف و الگوي جويدن آدامس بر شيوع علايم اختلالات گيجگاهي- فكي بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ي توصيفي- تحليلي، تعداد 73 نفر در محدوده‌ي سني 20 تا 30 سال كه مصرف‌كننده‌ي آدامس بودند، با در نظر گرفتن معيارهاي ورود و خروج و كدهاي اخلاق، مورد بررسي قرار گرفتند. نوع آدامس، ميزان مصرف و الگوي جويدن آن از طريق پرسش‌نامه و علايم اختلالات گيجگاهي- فكي از طريق معاينه، در هر فرد بررسي و ثبت شد. داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه‌ي 20 و آزمون‌هاي كاي‌اسكوئر، من‌ويتني و فيشر با سطح معني‌داري (0.05 ≥ p value) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: در اين مطالعه، شايع‌ترين علامت اختلالات گيجگاهي- فكي، صداي مفصل (31.5 درصد) بود. محدوديت در حركات فكي به طور معني‌داري در خانم‌ها بيشتر از آقايان بود (0.018 = p value). نوع، سابقه‌ي مصرف و مدت زمان مصرف آدامس با هيچ يك از علايم اختلالات گيجگاهي- فكي رابطه‌ي معني‌داري نداشتند. ارتباط معني‌داري ميان سرعت سيكل جويدن آدامس (0.04 = p value)، يكنواخت ماندن سيكل جوش (0.048 = p value) و زمان تغيير سيكل جوش (0.04 = p value) با بعضي از علايم اختلالات گيجگاهي- فكي ديده شد. نتيجه‌گيري: علايم اختلالات گيجگاهي- فكي با نوع آدامس و ميزان مصرف آن ارتباط معني‌داري نداشت ولي با الگوي جويدن آدامس، سرعت سيكل جويدن آدامس، يكنواختي و زمان تغيير سيكل جوش، ارتباط معني‌دار ديده شد.