نقد استدلال به قرآن كريم براي اثبات قواعد فقهي عدالت و نفي ظلم

درباره عدل و ظلم در قرآن از دو جنبه جزئي و كلي مي‌توان بحث نمود. از جنبه كلي، دو قاعده عدالت و نفي ظلم قابل اشاره‌اند. مفاد قاعده عدالت، اثبات شرعي هر حكمي است كه عرف آن را عادلانه مي‌داند و مفاد قاعده نفي ظلم، نفي هر حكمي است كه عرف آن را ظالمانه مي‌داند گرچه كه با سندي معتبر اما غيرقطعي ثابت شده است؛ بدين صورت كه اصل اين حكم و انتساب آن به شرع را نادرست مي‌داند. در اين مقاله، پس از تقرير ادعاي اثبات اين دو قاعده، مستند به قرآن، اين استناد نقد و ردّ شده است. هم در تكميل تقرير ادعا و امكان استناد به آيات بيشتر و هم در نقد تفصيلي آن، راه تازه‌اي پيموده‌ شده است. اين راه با توضيح دقيق محل بحث كه از خلط و انحراف در آن پرهيز مي‌دهد، گشوده مي‌شود. سپس با نگاه كلي به آيات ظلم و عدل و دسته‌بندي آن استوار مي‌گردد تا در دو محور قاعده فقهي عدالت و قاعده فقهي نفي ظلم، در تقرير ادعا و سپس نقد آن، به مقصد برسد.