پيش‌بيني رويكردهاي يادگيري براساس هيجانات پيشرفت و باورهاي خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان متوسطه دوم

هدف پژوهش حاضر پيش‌بيني رويكردهاي يادگيري براساس هيجانات پيشرفت و باورهاي خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان متوسطه دوم شهر مهاباد است. روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري كليه دانش‌آموزن مقطع متوسطه دوم بودند كه به كمك نمونه‌گيري خوشه‎اي چندمرحله‏اي 372 نفر انتخاب‌ شدند. ابزارهاي پژوهش عبارت بودند از پرسش‌نامه هيجانات مثبت و منفي تحصيلي پكران، گوتز، تيتز و پري (2002)، پرسش‌نامه خودكارآمدي تحصيلي جينكز و مورگان (1999)، پرسش‌نامه رويكردهاي مطالعه تيت و ايتويستل (1998). داده‌ها به كمك ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چند متغيري تحليل شد. نتايج نشان داد كه هيجانات مثبت شامل لذت، اميدواري و غرور با رويكرد و انگيزش عميق رابطه مثبت معنادار (P≤0.05 و P≤0.01) و با رويكرد و انگيزش سطحي، رابطه منفي معنادار وجود دارد (P≤0.05 و P≤0.01). رابطه هيجان غرور با انگيزش سطحي معنادار نيست. هيجان‌هاي منفي (خشم، اضطراب، شرم، نااميدي و خستگي) با رويكرد عميق رابطه منفي معنادار (01/0) دارند . رابطه اين متغيرها با رويكرد و انگيزش سطحي مثبت (01/0) است. رابطه شرم با انگيزش عميق معنادار نيست؛ خشم نيز با رويكرد سطحي رابطه معناداري ندارد. رابطه هر چهار خرده مقياس باورهاي خودكارآمدي تحصيلي با رويكرد و انگيزش عميق مثبت (01/0) و با رويكرد و انگيزش سطحي منفي (01/0) است. هيجانات پيشرفت 4/13 درصد واريانس رويكردهاي يادگيري را پيش‌بيني مي‌كند. باورهاي خودكارآمدي۳۳/۱درصد واريانس رويكردهاي يادگيري را پيش‌بيني مي‌كند.