اثر كفي با درجات متفاوت سختي بر الگوهاي هماهنگي و تغييرپذيري ساق و پاشنه در مرحله اتكاي دويدن

اثر كفي‌ به عنوان بهينه ساز مكانيك حركت بر هماهنگي و تغييرپذيري مفاصل هنوز بطور روشن تشخيص داده نشده است. هدف ازتحقيق حاضربررسي اثردرجات متفاوت سختي كفي برالگوهاي هماهنگي ساق و پاشنه و ميزان تغييرپذيري آنها درفازاتكاي دويدن بود.پانزده داوطلب مرد فعال سالم(ميانگين جرم 93/7 ± 13/75 كيلوگرم، قد 39/6 ± 36/174 سانتي‌متر، سن 10/5 ± 5/24  سال) با كفي هاي متفاوت، قرار داده شده در صندل، درالگو و سرعت كنترل شده دويدند. الگوهاي هماهنگي وتغييرپذيري آن درمفاصل اندام تحتاني با استفاده از روش فاز نسبي پيوسته(CRP) ازجابجايي و سرعت زاويه اي مفاصل محاسبه شد.آزمون آناليز واريانس با داده هاي تكراري جهت آزمون آماري فرضيات اجرا شد.(P 0.05)دويدن با كفي سخت، نيمه‌سخت و نرم در مقايسه با دويدن بدون كفي در 25% اول و دوم مرحله اتكا،  بترتيب، باعث كاهش (42%و33%)، (33%و36%) و (81%و39%) در الگوي هماهنگي شد(P 0.05). دويدن با كفي سخت و نرم درمقايسه با شرايط دويدن بدون كفي بترتيب باعث كاهش 28% و44% تغييرپذيري الگوي هماهنگي در زير فاز اول شدند. بطور كلي كفي مستقل از ميزان سختي آن، هماهنگي مفصلي و تغييرپذيري آن را در 50 درصد اول فاز اتكاي دويدن تغيير داد.