اثر تمرين متقاطع دو-شنا به شكل HIT بر توان هوازي و بي‌هوازي دوندگان نيمه‌استقامت زن

مقدمه و هدف: پژوهشگران و مربيان در جستجوي مؤثرترين روش ها براي بهبود اجراي ورزشي هستند. هدف از پژوهش حاضر، بررسي پاسخ توان هوازي و توان بي هوازي با اسيدلاكتيك به دو نوع تمرين تناوبي با شدت بالا (HIT) بود. روش شناسي: در اين پژوهش، 16 نفر از دوندگان نيمه استقامت زن خرم آباد (سن: 2.89±22 سال، قد: 4.76± 165.8 سانتيمتر، وزن 8.52±58 كيلوگرم) به صورت داوطلبانه انتخاب و به طور تصادفي به دو گروه تقسيم شدند. گروه اول تمرين HIT دو و گروه دوم تمرين HIT دوشنا را به صورت تركيبي، سه روز در هفته (دو روز دو و يك روز شنا)، به مدت چهار هفته انجام دادند. براي تعيين توان هوازي و توان بي هوازي با اسيدلاكتيك به ترتيب از آزمون هاي Bruce بيشينه و RAST استفاده شد. براي تحليل داده ها از آزمون هايt زوجي و تحليل كواريانس استفاده شد. يافته ها: يافته ها نشان داد كه در دو گروه توان هوازي افزايش غيرمعنادار و توان بي هوازي با اسيدلاكتيك در دو گروه افزايش معنادار داشت (P نتيجه گيري: دو نوع تمرين HIT اثر مشابهي بر توان هوازي و توان بي هوازي با اسيدلاكتيك دوندگان زن نيمه استقامت دارد.