تحليل مباني زبان تمثيلي قرآن

يكي از شاخه هاي زبان قرآن، زبان تمثيلي در برخي از گزاره هاي قرآني است. مراد از تمثيلي بودن زبان قرآن بيان حقايق قرآن در قالبي ادبي و هنري است. ارائه  اين نوع  زبان، خيال‌بافي و توهّم نيست. در اين تحقيق با روش توصيفيتحليلي و بر اساس داده ها و اطلاعات حاصل از مطالعات كتابخانه اي، روشن مي گردد كه تمام حقايق قرآن معرفت بخش و واقع نما است و هيچ گونه خيال‌بافي و كذبي در بيان گزاره هاي قرآن وجود ندارد.  همچنين به اين سوال پاسخ مي دهد كه زبان تمثيلي قرآن داراي چه اصول و مباني است؟ كه در اين جستار بر اساس اين پژوهش، مباني زبان تمثيلي قرآن همچون: گذر از تنگناي معناي حقيقي؛ نيازمندي به دليل و قرينه؛ اشاره آيات قرآن به ماوراي آن؛ چندمعنايي در آيات قرآن؛ سازگاري با ضوابط قطعي عقلي و شرعي مورد تحليل و بررسي قرار مي گيرد. اگر مباني نظريه زبان تمثيلي قرآن به گونه اي دقيق و درست تبيين گردد، زمينه مناسبي براي دست يابي به تفسير درست آيات قرآن فراهم خواهد شد؛ لذا بررسي زبان تمثيلي قرآن و مباني و لوازم آن به شدّت ضروري مي‌نمايد و نتايجي كه از اين بررسي به دست مي آيد اين است كه نه تنها تمثيل در قرآن تخيل و كذب نيست بلكه ثابت مي كند كه گزاره هاي  قرآن واقع گرا و معرفت بخش است؛ حقايقي را در قالب زباني ادبي و هنري بيان مي كند كه در عين اشاره به معناي عميق و باطني، هم زمان به معناي سطحي و ظاهري نيز اشاره دارد.