اثربخشي معنادرماني گروهي بر اميد به زندگي دبيران دبيرستان هاي شهرستان ميانه

مقدمه: معلمان به واسطۀ ماهيت شغلي خود، با مشكلات عديده ا ي(پرحجمي كار، افت تحصيلي دانش آموزان، حقوق و مزاياي ناكافي،... ) مواجه هستند، كه اين مشكلات همگي بر سلامت آنها تأثيرگذار بوده و با استمرار اين مشكلات آسيب پذيري آنها را بالا برده و نهايتاً ممكن است منجر به بيماري و كاهش اميد به زندگي در ميان آنان شود. هدف: هدف پژوهش حاضر، اثربخشي معنادرماني گروهي بر اميد به زندگي دبيران زن دبيرستان هاي شهرستان ميانه در سال تحصيلي 91-1390 بود. روش:در اين پژوهش از روش تحقيق نيمه تجربي طرح پيش آزمون و پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل استفاده شده است. براي اين منظور پس از نمونه گيري از جامعه آماري 200 نفره دبيران، تعداد 60 نفر از دبيران زن دبيرستانها به شيوه ي در دسترس انتخاب و از اين تعداد 30 نفر در گروه آزمايش و 30 نفر در گروه كنترل به صورت تصادفي جايگزين شدند. روش معنادرماني گروهي طي هشت جلسه هر هفته دو جلسه براي گروه آزمايش اجراشد و به گروه كنترل ، آموزشي داده نشد. همه آزمودني ها قبل از آغاز آموزش و پس از آن، آزمون اميد به زندگي ميلر را پر كردند. در مرحله بعد جهت سنجش ماندگاري آموزش هاي داده شده پس از 1 ماه آزمون پيگيري اميد به زندگي اجرا گرديد . براي تجزيه و تحليل داده ها از تحليل واريانس دوطرفه همبسته استفاده شد. يافته ها: نتايج تحليل واريانس نشان ميدهد كه ميزان اميد به زندگي در گروه آزمايش بطور معناداري بيشتر از گروه كنترل است (P 0/05) و ميزان اميد به زندگي در مرحله پس آزمون بيشتر از پيش آزمون (P 0.001) هست. نتيجه گيري: در كل ميتوان از روش معنادرماني گروهي به عنوان روشي مستقل و يا در كنار ساير درمانها در جهت افزايش اميد به زندگي استفاده كرد.