تأثير يك دوره‌ي بازتواني قلبي بر شاخص‌هاي پرشدگي دياستولي و ظرفيت عملكردي در بيماران مبتلا به سكته‌ي قلبي

مقدمه: امروزه برنامه‌ي بازتواني قلبي به عنوان بخشي از روند درماني بيماران قلبي شناخته مي‌شوند. با اين همه تأثير اين برنامه‌ها‌ بر شاخص‌ها‌ي عملكرد دياستولي و سيستولي هنوز متناقض است. هدف از تحقيق حاضر بررسي تأثير 8 هفته بازتواني قلبي بر عملكرد دياستولي و ظرفيت عملكرد بيماران پس از ابتلاي به سكته‌ي قلبي بود.. روش‌ها: بدين منظور تعداد 29 نفر بيمار مبتلا به سكته‌ي قلبي (15 نفر گروه مداخله و 14 نفر گروه شاهد) در تحقيق حاضر شركت كردند. گروه مداخله به مدت 8 هفته هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 1 ساعت با شدت 65 تا 85 درصد حداكثر ضربان قلب در برنامه‌ي بازتواني شركت كردند و گروه شاهد تحت مراقبت‌هاي معمول بيماران قلبي عروقي قرار گرفتند. قبل از شروع برنامه‌ي بازتواني و بعد از آن از بيماران براي ارزيابي شاخص‌ها‌ي عملكرد دياستولي اكوكارديوگراف پالس ويو داپلر گرفته شد و ظرفيت عملكرد بيماران با استفاده از آزمون ورزش بر اساس پروتكل نوتن مشخص شد. داده‌ها با استفاده از آزمون ANCOVA و Paired-t در سطح آلفاي 5 درصد تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد برنامه‌ي بازتواني به مدت 8 هفته تغيير معني‌داري در شاخص‌ها‌ي عملكرد دياستولي ايجاد نمي‌كند، اما ظرفيت عملكرد، ضربان استراحت و حداكثر ضربان قلب در گروه مداخله در مقايسه با گروه شاهد بطور معني‌داري بهبود يافت. نتيجه‌گيري: اين گونه به نظر مي‌رسد كه برنامه‌ي بازتواني قلبي به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه باعث بهبود ظرفيت عملكرد در بيماران قلبي مي‌شود اما بر شاخص‌ها‌ي عملكرد دياستولي تأثير ندارد. بهبود در ظرفيت عملكرد شايد ناشي از سازگاري‌ها‌ي محيطي در نتيجه‌ي فعاليت ورزشي باشد.