بررسي فقهي قلمرو اجراي تعزير و تاديب كودك

تعزير، عقوبتي است كه شارع براي آن اندازه اي معيّن نكرده و تعيين مقدارش را به دست حاكم سپرده است، ولي تأديب با توجه به موارد كاربرد آن نزد فقيهان براي دو معناي تربيت به عنوان وظيفه والدين و مربّي و يا تأديب مترادف با تعزير، استعمال شده است. سؤال اصلي اين پژوهش در مورد قلمرو اجراي تعزير و تأديب كودك در فقه است كه بعد از واكاوي مستندات فقيهان مشخّص شد: دامنه شمول حكم تعزير شامل انجام كارهاي مكروه و ترك مستحبّات نمي شود، بلكه بايد به جواز تعزير كودك براي ارتكاب كليّه محرّمات و هر نوع جرمي، اعمّ از جرائم منصوص، غير منصوص، كبيره، صغيره، مخالفت با احكام اوليّه، ثانويّه و حتى احكام حكومتى قائل شد. اما در مورد تأديب كودك بايد گفت كه تأديب او به جهت ترك تمامي اخلاقيّات و عرفيّات جايز است، ولي در مورد آموزش و يا ترك كليّه واجبات، نمي توان به جواز تأديب او در غير از نماز و روزه قائل شد.