نقدي بر كتاب هنر خودآموختگان، هنري فطري

مقالۀ حاضر نقدي بر كتاب هنر خودآموختگان، هنر فطري است. ضرورت بررسي انتقادي اين كتاب از آن نظر است كه اولين كتاب تأليفي فارسي در اين زمينه است و به‌ همين ‌علت به‌عنوان مرجع و متني كمك‌درسي مورداستفاده قرار مي‌گيرد. ادعاي اصلي مؤلف ارائۀ تعريفي از هنرهاي فطري و دسته‌بندي آن‌ها و هم‌چنين طرح مباحث نظري‌اي است كه حول اين‌گونه هنرها وجود دارند. مؤلف در اين راه دست‌يابي به اهداف متعددي را در نظر دارد كه شامل ترسيم تاريخچه‌اي از خاستگاه و معرفي برخي از مهم‌ترين هنرمندان اين گرايش مي‌شود.در اين مقاله درابتدا به بررسي دسته‌بندي كتاب ازلحاظ محتوايي مي‌پردازيم و حدود و ارتباط مفاهيم طرح‌شده را به‌نقد مي‌كشيم. سپس، با ترسيم مجدد الگوي اوليۀ مؤلف، براي پي‌ريزي شالودۀ كتاب، تحليلي از روش‌شناسي ارائه مي‌كنيم. درپايان، نقاط قوّت و نوآوري و هم‌چنين ابهام‌ها و نقاط ضعف كتاب به‌بحث گذاشته خواهد شد.