سيماي اخلاقي و رفتار تربيتي عيسوي در آثار كمال الدين اصفهاني

در گنجينۀ ادبيات اسلامي، پيامبران به عنوان اسوه‌هايِ بي‌نقصِ بشريت، جايگاهي بس والا و قابل ستايش دارند. يكي از اين شخصيت‌هاي آرماني كه سخن‌سرايان و نويسندگان در آثارشان به ذكرِ نام و ياد مباركش تبرّك جسته‌اند، حضرت عيسي مسيح(ع) مي‌باشد كه موت و حياتش سراسر شگفتي است. كمال‌الدين اسماعيل اصفهاني شاعر نكته‌دانِ صاحب‌قريحه، در ميانۀ سخن، براي بيانِ رويدادهاي ذهني و عيني روزگار خويش، و نيز براي افزايش تأثيرِ حِكَم و مواعظ و مدايح، بر سبيلِ تلميح و اشاره، به وقايعِ مهم زندگي آن حضرت، از تولد تا عروج، چشم داشته‌است. زمينۀ اطلاعاتِ اين بزرگوار، قرآن مجيد، روايات، اخبار و تفاسير و قصص قرآني است. از پختگي ابيات مي‌توان ميزان احاطه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ي وي را به اين مبحث دريافت. آنچه كمال‌الدين اسماعيل از حضرت عيسي(ع) به تصوير كشيده‌است، نمونۀ اعلايي از خصايص وجود نازنين و پاك آن حضرت مي‌باشد. در سطور آينده، شواهد و مستنداتي كه در خصوص سيماي حضرت عيسي(ع) از ديوان اين شاعر بزرگ گرد‌آوري شده، تحت عناويني همچون: وجه تسميه، تولد شگفت، نطق در گهواره، عروج بر افلاك، معجزات و... طبقه‌بندي و تشريح گرديده‌است.