اثربخشي مقابله درمانگري بر كاهش مشكلات عاطفي ـ رفتاريِ كودكان پيش‌دبستاني و تنيدگيِ مادران آنها

هدف پژوهش حاضر، بررسي تأثير درمانِ مبتني بر مقابله‌درمانگري بر پيشگيري از تنيدگي مادران و كاهش مشـكلات عـاطـفـي ـ رفتـاري كودكان پيش‌دبستاني است. جامعه آماري شامل كليه كودكان 6-3 ساله‌اي است كه در پاييز 1393-1392، در شهرستان شاهين‌دژ، تحت آموزش در مهدكودك‌هاي خصوصيِ زير نظر سازمان بهزيستي بودند. مقياس تنيدگي والدين در نمونه‌ 200 نفري از مادران اجرا شد و 51 نفر از مادراني كه نمره‌هاي بالايي در مقياس تنيدگيِ والديني داشتند به تصادف در دو گروه آزمـايشي (26 نفر) و كنتـرل (25 نفر) قـرار گـرفتند و به پرسشنامه مشكلات عاطفـي ـ رفتاري كودكان پـاسخ دادند. مادران گروه آزمايش در 12 جـلسه درمان مبتني بر مقابله‌درمانگري شركت كردند و سپس، از هر دو گروه پس‌آزمون گرفته شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه مقابله‌درمانگري، در شاخص تنيدگي مادران در گروه آزمايش از نظر آماري كاهش معناداري پديد آورده است و كودكان گروه آزمايش از كودكان گروه كنترل، مشكلات عاطفي ـ رفتـاري كمتري نشان دادند.