بررسي نظريه ي اتكاي اوليات بر علم حضوري، بر مبناي ديدگاه هاي ملاصدرا

نظريه ي ارجاع علم حصولي به علم حضوري ريشه در ديدگاه فيلسوفاني همچون ملاصدرا دارد و در آثار متفكران متاخر همچون مصباح يزدي پرورانده شده است. هدف اين مقاله وضوح بخشي معرفت شناسانه به اين ديدگاه با ابتناء به آثار ملاصدراست. اين منظور با طرح چهار پرسش و پاسخ به آن ها انجام خواهد شد. اين چهار پرسش متمركز به چهار ويژگي اساسي اوليات و پيدا كردن ريشه ي آن ها (سه ويژگي از اين چهار ويژگي) در متن علوم حضوري است. اولين ويژگي واقع نمايي اوليات است، دومين ويژگي كليت آن هاست، سومين ويژگي ضرورت قضاياي اولي است و چهارمين ويژگي پايه بودن اين قضاياست. بايستي ريشه ي اين چهار ويژگي را در متن علم حضوري كه واقعيتي شخصي و ظاهرا فاقد وصف ضرورت است پيدا كنيم، آن هم به گونه اي كه آنچه مي گوييم از سنخ استدلال و استنتاج نباشد، در غير اينصورت ويژگي چهارم اوليات (پايه بودن اوليات) را رعايت نكرده ايم.