مقايسۀ شخصيّت پردازي نمايشي در دو اثر ايراني و ايتاليايي مطالعۀ موردي: رمان هاي جن نامه و وسوسه

رمان هاي جن نامه از هوشنگ گلشيري و وسوسه از گراتزيا دلدا، نويسندۀ ايتاليايي، دو اثر مهم با شاخصه هاي داستاني و نمايشي هستند كه از ميان اين شاخصه ها، عنصر شخصيّت پردازي برجسته تر است. تحليل تطبيقي اين دو اثر از زاويۀ شيوه ها و ابعاد شخصيت پردازي نمايشي، گوياي اهميت توجه به عناصر دراماتيك در شك ل دهي به متون شاخص داستاني دو مليت ايراني و ايتاليايي است كه به تبع آن، ضرورت توجه به اين مسأله در بازكاوي اين گونه متون داستاني، بيش از پيش احساس مي شود. اشاره مستقيم به ويژگي هاي ظاهري، گفتار و رفتار و ابعاد گوناگون شخصيّت ها موجب شده براي مخاطب، باورپذير و قابل تجسّم باشند. در اين دو اثر، شخصيّت ها با نشان دادن اعمال و رفتار مختلف در كشمكش هاي داستاني، ارتباط با ديگر شخصيّت ها و كنش ها و موضع گيري ها در مسائل و موضوعات مختلف، خود را به مخاطب معرّفي مي كنند و دو نويسنده با اين روش در اثر خود شخصيّت هاي نمايشي خلق مي كنند. در اين پژوهش با بهره گيري از شيوه توصيفي ـ تحليلي مبتني بر مطالعات كتابخانه اي، و بر اساس مكتب آمريكايي ادبيات تطبيقي، مؤلفه هاي شخصيّت پردازي نمايشي را در دو رمان جن نامه و وسوسه بررسي كرده و نشان داده ايم كه چگونه گلشيري و دلدا توانسته اند با بهره گيري از شگردهاي برجسته سازي نمايشي، ويژگي هاي شخصيّت هاي نمايشيِ متون دراماتيك را به اثر خود ببخشند.