تحليل فضايي سرزندگي در فضاهاي شهري مطالعه موردي پياده‌راه 17 شهريور تهران

تقويت و گسترش فضاهاي عمومي شهري، فعال، پويا و سرزنده به‌عنوان يكي از اهداف راهبردي ارتقاي كيفيت محيط مصنوع شهري موردتوجه برنامه ريزان شهري قرارگرفته است. سرزنده ساختن حيات شهري مستلزم انساني كردن و بعد انساني دادن به آن است. هدف اين مقاله تحليل وضعيت كالبدي فضايي پياده راه 17 شهريور تهران به‌منظور ايجاد محيطي سرزنده جهت جذب جمعيت و گذران اوقات فراغت است. روش پژوهش توصيفي تحليلي است. شاخص‌ها و داده‌هاي مورداستفاده به شيوه اسنادي و برداشت ميداني محيط جمع‌آوري‌شده است. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Arc GIS انجام‌شده است. تحليل‌ها نشان مي‌دهد بيش از نيمي از مساحت محدوده را كاربري‌هاي نامناسب براي پياده‌روي و فراغت تشكيل مي‌دهد و نزديك به 65 درصد فعاليت‌هاي ارائه‌شده در محدوده جاذب جمعيت نيستند، همچنين وضعيت دسترسي به محدوده با حمل‌ونقل عمومي و خصوصي مناسب ارزيابي‌شده است. اكثر افرادي كه در محدوده بودند از مناطق هم‌جوار آمدند و افراد كمتري از مناطق شمالي و غربي به محدوده آمدند. نتايج حاصل از اين پژوهش حاكي از آن است برنامه‌ريزي و طراحي محيط ساخته‌شده نقش بسزايي در گسترش پياده‌روي دارد، زيرا در قسمت‌هاي شمالي محدوده با توجه به اينكه كاربري‌ها و فعاليت‌هاي متنوع و منعطف‌تري نسبت به بخش‌هاي مياني و جنوبي دارد، تراكم جمعيت بيشتر و عابران پياده بيشتري در آن بخش تردد مي‌كنند و ديگر اينكه براي افزايش قابليت پياده‌روي و سرزندگي محيط علاوه بر محدوديت دسترسي اتومبيل بايد به ساختار محيط و كالبد آن‌هم توجه شود.