دلالت‏ هاي معنايي مصرف قليان بين زنان بلوچ (مطالعه‌اي كيفي در روستاي دامن شهرستان ايرانشهر)

برخلاف بسياري از پژوهش‏هاي گذشته، كه بيشتر با الهام از نوعي گفتمان‏ پزشكي و آسيب‏شناختي به دنبال بررسي پيامدهاي مصرف قليان و مواد دخاني بر سلامت مصرف‏كنندگان بوده‏اند، هدف پژوهش حاضر فهم دلالت‏هاي معنايي چنين امري بين زنان بلوچ ساكن در روستاي دامن شهرستان ايرانشهر است. با توجه به مسئله‌محوري پژوهش و مهم‏ترين هدفي كه اشاره شد، در بعد روش‏شناختي از نوعي رويكرد كيفي متناسب با كار انسان‏شناختي، يعني «مردم‏نگاري»، بهره برده‏ايم. درنهايت، يافته‏ها نشان مي‏دهند كه تمايل به مصرف قليان در جامعه مطالعه‌شده صرفاً تمايلي فردي و آني نيست و عملي ضد اجتماعي و ناهنجار به‏شمار نمي‏آيد. به‏عكس، اين عمل را بايد در امتداد بسترهاي فرهنگيِ ويژه‏اي ديد كه دلالت‏هاي معنايي خاصي را نيز به دنبال دارد. اين موضوع به دنبال ارائه شش مقوله محوري مورد بحث قرار گرفته است: 1. مصرف قليان و تداوم سنت‏ها؛ 2. مصرف قليان، تأييد و هويت‏يابي اجتماعي؛ 3. مصرف قليان، رهايي از تنش و عامليت زنانه؛ 4. مصرف قليان و اوقات فراغت؛ 5. مصرف قليان و درمان بيماري؛ 6. مصرف قليان، تقويت و تداوم انسجام گروه.