ابن‌سينا؛ معاني وهمي و مسأله روي‌آورندگي

ابن‌سينا در ميان حواس باطني، وهم را به‌مثابۀ قوۀ حاكم تمايز مي‌بخشد و باور دارد وهم معاني را ادراك مي‌كند. در اين پژوهش عملكرد‌ها و احكام وهم بررسي و نشان داده شده است كه معاني وهمي ازسوي، اساساً نسبي‌اند و حيث ارتباط‌مندانه دارند و از ديگر سو، اين معاني داراي وجه روي‌آوردي هستند. پرسش اصلي اين تحقيق ناظر به همين وجه معطوف‌بودگي معاني وهمي است و تلاش كرده است با توجه به معيارها و مشخصه‌هايي كه اهل تحقيق براي نظريۀ روي‌آورندگي مشخص كرده‌اند، و با استفاده از روش تحليلي‌ـ‌توصيفي، روي‌آوردي بودن اين معاني را بررسي كند. با تحليل معاني وهمي، آشكار مي‌شود كه بيشتر ويژگي‌هاي نظريۀ روي‌آورندگي، از طريق اين معاني تأمين مي‌شوند و اين‌ها به‌مثابۀ پل ارتباطي ميان ذهن و عين، نقش ايفا مي‌كنند و داراي حيث نشان‌دهندگي هستند. براي ابن‌سينا علم، داشتنِ تصوري از چيزي در قلمرو ذهن است و نقاط آماج قصديِ فكر، اشياءِ موجود در جهان هستند؛ يعني ميان ذهن و متعلق آن، گونه‌اي پيوستگي وجود دارد و دريافت معاني وهمي، به گونه‌اي روي‌آوردي انجام مي‌پذيرد.