روش‌هاي تربيتي فرهنگ‌سازي اقامۀ نماز در سيرۀ رضوي

دوران امامت و رهبري امام رضا (عليه‌السلام) با تهديدهاي فرهنگيِ انديشه ناب‌محمدي و اعتقادات مسلمانان همزمان بود، به‌‌طوري‌كه ترجمه كتاب‌هاي يوناني و هندي براي ترويج افكار الحادي و ضدّاسلامي، همچنين تبليغ سران ساير اديان، تحريف و جعل احاديث و ظهور فرقه‌هاي مختلفي چون غلات، مفوضه، مشبهه، مجسمه و... عصر ايشان را با بحران‌هاي اعتقادي و فرهنگي روبه‎رو ساخته بود. حضرت در چنين فضايي سعي كرد تا با اصلاح عقايد، باورها و نگرش‌ها و نهادينه‎سازي و فرهنگ‌سازي اجراي اوامر و دوري مردم از نواهي شارع مقدس اسلام، زمينه‌هاي كمال و سعادت آنان را فراهم كند. نماز يكي از فرايضي است كه امام براي اقامۀ صحيح و پالايش آن از خرافات و تحريفات با سيرۀ رفتاري و گفتاري، سعي در فرهنگ‌سازي آن در جامعه داشت. اين نگاشت به روش توصيفي‌‎ـ‎تحليلي، ضمن بررسي فرمايش‎ها و سيرۀ رفتاري حضرت رضا (عليه‌السلام)، روش‌هاي تربيتي اتخاذ از آن را مدلي جهت فرهنگ‌سازي نماز در جامعه اسلامي مي‌داند. نتايج مقاله نشانگر آن است كه با كاربست روش‌هاي تربيتي اسوه‌سازي و اسوه‌مداري، تبشير و تشويق، انذار و بيم‎دادن، جلب ‌توجه، اعطاي ‌بينش، روش غيرمستقيم و... در زندگي مي‌توان با تأسّي به امام رضا (عليه‌السلام) نماز را در جامعۀ ديني به‎صورت يك فرهنگ نهادينه كرد.