تحليل و تفسير تصويرگري و رمزپردازي دوزخ از اسطوره تا عرفان

تصويرگري و رمزپردازي، ابزارهايي است كه زبان اسطوره همچنين زبان نمادين عرفان براي بيان آموزه هاي بنيادين خويش برمي گزينند؛ مفهوم دوزخ نيز يكي از موضوع هاي جهان شمولي است كه اسطوره و عرفان به آن پرداخته اند.     تصاوير هولناكي كه از اين مكان اهريمني و ظلماني در اساطير ارائه شده، بيانگر عمق انديشه و جهان نگري انسان در اعصار كهن بوده، نمايانگر نيازهاي عميق ديني و اخلاقي بشر است. دوزخ، اين وادي آتشين و جايگاه ابدي دگرديسي هاي هراسناك روان، در اغلب متون با كلماتي مربوط به ماده توصيف شده است. آتش دوزخ، بدكاران را كيفر مي دهد و از بعدي ديگر، گذرگاهي است براي عروج نفس و نفس در سير تكاملي اش با گذري نمادين از دوزخ آتشين، به كمال مي رسد. همچنين از ديدگاه عرفاني معني تمثيلي دوزخ اشاره اي است به مراتب بعد و غفلت از تجليات حق و محجوب بودن به حجاب هاي نفساني. اگر آتش دوزخ دروني خاموش شود در آرامشي بهشت گون مسير كمال درنورديده مي شود. نگاهي بر سير بينش انسان به مفهوم دوزخ و آموزه هايش، از جهان اسطوره تا عرصۀ عرفان، سبب گستردگي ديد و درك عميق تر ابعاد مختلف ماجرا مي شود.