بررسي موانع اجتماعي‌فرهنگي اجراي حقوق شهروندي در استان اصفهان

پژوهش حاضر ازنظر نوع هدف، كاربردي، از نظر وسعت، پهنانگر و ازنظر زماني يك بررسي مقطعي است. براي انجام اين كار، با استفاده از نظريه‌هاي‌ مطرح مرتبط با موضوع و نيز مصاحبه با 48 نفر از مجريان حقوق شهروندي، مهم‌ترين موانع فرهنگي و اجتماعي حقوق شهروندي، استخراج و سپس با روش پيمايش و استفاده از ابزار پرسش‌نامه، به كمك 359 نفر از ضابطان، قضات دادسرا و دادگاه‌هاي استان اصفهان توصيف و تحليل شده است؛ به‌طوري‌كه باتوجه‌به نتايج ضريب آلفاي كرونباخ، اعتبار آن از نوع صوري و سازه و روايي مفاهيم تأييد شده است. براساس برخي يافته‌هاي توصيفي درخصوص اجراي حقوق شهروندي نگرش مثبت قضات دادسرا بيشتر از همه و ضابطان كمتر از همه است. نگرش قضات دادسرا نسبت به موانع اجتماعي و فرهنگي مؤثر بر اجراي حقوق شهروندي كمتر از ميانگين ضابطان‌ در همان متغير است و درزمينۀ يافته‌هاي استنباطي ميان نگرش به اجراي حقوق شهروندي با ميزان آشنايي با قوانين حقوق شهروندي و آيين دادرسي كيفري و سِمَت ضابطان و همچنين، سن قضات دادسرا رابطه وجود دارد. مطابق يافته‌هاي تحليلي ازنظر ضابطان‌ با افزايش موانع اجتماعي و فرهنگي ميزان اجراي حقوق شهروندي كاهش مي‌يابد؛ بنابراين، به باور آنان وجود موانع اجتماعي و فرهنگي در اجراي حقوق شهروندي به‌صورت منفي تأثير دارد. اين موانع، در نگرش قضات دادسرا و دادگاه براي اجراي حقوق شهروندي معنادار نيست.