تحليلي بر گسترش آموزش عالي در مهندسي در طول برنامه‌هاي چهارم و پنجم توسعه

گسترش حساب‌شده و با برنامه‌ريزي مناسب در آموزش عالي يكي از معيارها و عوامل توسعه و رشد اقتصادي و فرهنگي هر كشور به شمار مي‌رود. هر چه آحاد جامعه به ويژه جوانان كشور تحصيلات عالي داشته باشند، فرهنگ عمومي جامعه و پتانسيل انجام دادن امور با كيفيت بهتر بالاتر مي‌رود. از طرفي، گسترش نامتوازن، بي‌رويه، حساب‌نشده و فله‌اي آموزش عالي بدون فراهم كردن الزامات  مي‌تواند به كاهش كيفيت آموزش، افزايش نرخ بيكاري و بروز مشكلات اجتماعي و فرهنگي منجر شود. در طي فاصله زماني ده‌ساله 941384 برنامه‌هاي پنج‌ساله توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي جمهوري اسلامي ايران تغييرات گسترده‌اي از نظر كمّي در آموزش عالي كشور رخ داده است. افزايش چشمگير تعداد دانشجو، افزايش زياد تعداد دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالي و گسترش تحصيلات تكميلي از جمله شاخصه‌هاي اين دوران است. در اين مقاله ضمن ارائه آمار و اطلاعات مربوط به عواملي از جمله تعداد دانشجويان، تعداد دانشگاه‌ها و نسبت دانشجو به استاد با تأكيد بر رشته‌هاي مهندسي در طول برنامه‌هاي توسعه چهارم و پنجم، وضعيت آموزش عالي بررسي و تحليل شده است. مشكلات و مسائل ناشي از چنين تغييرات وسيعي در آموزش عالي مطرح و بررسي، و در نهايت، راهكارهايي براي برون‌رفت از آنها ارائه شده است.