مكان‌‌‌يابي سيستم‌هاي سلول ماند بيولوژيكي در مديريت رواناب‌‌هاي شهري با استفاده از منطق فازي و تحليل سلسله‌مراتبي مورد شناسي: منطقه يك شهرداري تهران

امروزه مديريت رواناب‌هاي سطحي و استفاده مجدد از پساب، از دغدغه‌هاي اصلي مديران و طراحان شهري است. رويكرد LIDBMP به‌دنبال توسعه دوست‌دار طبيعت براي مديريت آب‌هاي سطحي است. به‌كارگيري اين روش‌ها علاوه‌بر امكان استفاده مجدد از رواناب در مصارف غيرآشاميدني نظير مصارف كشاورزي و صنعتي، آلودگي زيست‌محيطي واردشده به خاك و منابع آب زيرزميني را نيز كاهش خواهد داد. استفاده مجدد از رواناب‌ها و تلاش به‌منظور بازچرخاني آب جزء اهداف توسعه شهر تهران محسوب مي‌شود. در اين تحقيق ابتدا حجم رواناب و مناطق مستعد سيل‌خيزي در مقياس كلان براي منطقه يك شهرداري تهران به روش شماره منحني و با توجه به ‌كاربري زمين تعيين شد. سپس با استفاده از خطوط توپوگرافي، رودخانه‌هاي منطقه، حجم رواناب و گره‌هاي تجمعي، حوضه آبخيز رود دره دربند محصور در منطقه يك تهران به‌عنوان مقياس خرد مشخص مي‌شود. درنهايت با استفاده از منطق فازي و تحليل سلسله‌مراتبي در محيط نرم‌افزار GIS، مكان‌هاي بهينه براي سيستم‌هاي سلول ماند بيولوژيكي تعيين شده و با درنظرگرفتن كانال‌هاي جمع‌آوري رواناب موجود، در‌مجموع 12319.23 مترمربع براي تعبيه اين سيستم‌ها جانمايي و پيشنهاد مي‌شود. نتايج تحليل حساسيت به روش حذف پارامتر نشان داد كه پارامتر كاربري اراضي، بيشترين اهميت و تأثير را در انتخاب مكان‌هاي مناسب براي تعبيه و استقرار اين سيستم‌‌ها دارد؛ بنابراين، توجه ويژه به‌كاربري زمين در مديريت رواناب‌ مناطق توسعه‌يافته شهري ضروري و مورد انتظار است.