آموزش تحليلي راهكارهاي اجراي سياست‌هاي اقتصاد مقاومتي (ضرورت فراگيري و آموزش مهارتهاي سياست گذاري)

از زمان ابلاغ سياست‌هاي كلّي اقتصاد مقاومتي بيش از 5 سال مي‌گذرد؛ امّا به اذعان بيشتر صاحب‌نظران و نخبگان سياسي و اقتصادي، ابلاغ اين سياست‌ها، منجر به بسيج ظرفيت‌هاي گوناگونِ مجريان مختلف، در راستاي نيل به اهداف سياست‌ها و ايجاد تحوّلي شگرف در راستاي مقاوم‌سازي و افزايش تاب‌آوري اقتصادي كشور، نگرديده است. در مقطع حال حاضر و با توجّه به تحريم‌هاي اقتصادي اعمالي عليه كشورمان، ضرورت و نياز به تحوّل و پيشرفت در اين عرصه، اذهان بسياري را به شناخت ريشه‌ها و دلايل كندي در اجراي سياست‌هاي اقتصاد مقاومتي مشغول نموده است. به‌طور كلّي در دانش سياست‌گذاري و تحليل سياست‌هاي عمومي، به هنگام عارضه‌يابي سياستي كلان، چون سياست‌هاي اقتصاد مقاومتي، سياست‌ها از دو منظر كلّيِ «تحليل محتواي سياست‌ها» و «تحليل اجراي سياست‌ها»، توسّط سياست‌پژوهان، مورد بررسي و مداقّه قرار مي‌گيرند. در اين مقاله، با تكيه و تمركز بر مفهوم «تحليل محتواي سياست‌ها»، اجراي سياست‌هاي اقتصاد مقاومتي، از نظرگاه «محتواي سياست‌ها» و عملكرد نهاد سياست‌گذار، مورد آسيب‌شناسي قرار خواهد گرفت. پژوهش حاضر از منظر هدف، كاربردي و با توجّه به ماهيّت داده‌ها، توصيفي و تحليلي مي‌باشد. سؤال پژوهش مذكور اين است كه: «از منظر «تحليل محتواي سياست‌ها»، دليل اصلي ناكامي و كندي در اجراي سياست‌هاي اقتصاد مقاومتي، چه مي‌باشد؟». فرضيه پژوهش نيز مويّد اين مسئله است كه: «دليل عدم موفّقيت سياست‌هاي اقتصاد مقاومتي، ضعف اندوخته دانش سياست‌گذاري در نهاد سياست گذار و نقصان در محتواي سياست‌ها مي‌باشد».