تاثير «برنامة آموزش تاب‌آوري» بر فرايندهاي ارزيابي شناختي، راهبردهاي مقابله‌اي و بهزيستي تحصيلي دانشجويان

هدف پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي برنامه آموزش تاب ­آوري روان­شناختي بر ارزيابي­ هاي شناختي انطباقي و غير انطباقي، راهبردهاي سازش ­يافته و سازش­ نايافته مقابلة شناختي و بهزيستي تحصيلي در گروهي از دانشجويان انجام شد. در اين پژوهش تمام ­آزمايشي با طرح پيش­آزمون ـ پس ­آزمون با گروه كنترل و همراه با پيگيري، 50 دانشجوي رشته روان­شناسي سال اول در دو گروه آزمايش و كنترل قبل و بعد از آموزش به نسخه تجديد نظر شدة مقياس ارزيابي استرس (SAM-R، رويلي، رويسچ، جاريكا و واگن، 2005)، پرسشنامة نظم ­دهي شناختي هيجان (ECRQ، گارنفسكي، كرايج و اسپينهاون، 2001)، فهرست مشغوليت تحصيلي (S/UEI، سالملاـ آرو و آپادايا، 2012) و سياهة فرسودگي تحصيلي (S/UBI، سالملاـ آرو و همكاران، 2009)پاسخ دادند. از طريق 10 جلسه و هر جلسه يك ساعت، برنامه آموزش تاب­ آوري روان­شناختي به شيوه گروهي براي گروه آزمايش اجرا شد. نتايج روش آماري تحليل كواريانس چند متغيري نشان داد كه در كوتا ه­ مدت و بلندمدت برنامه آموزش تاب­ آوري روان­شناختي در افزايش ارزيابي ­هاي شناختي انطباقي، راهبردهاي سازش ­يافته مقابلة شناختي و مشغوليت تحصيلي و در كاهش ارزيابي شناختي مبتني بر تهديد، راهبردهاي سازش نايافته مقابلة شناختي و فرسودگي تحصيلي دانشجويان موثر بود. در مجموع، نتايج مطالعة حاضر نشان مي­دهد كه برنامة آموزش تاب­ آوري روان­شناختي از طريق تقويت راهبردهاي تفكر مثبت، راهبردهاي انطباقي مديريت هيجان و همچنين پربارسازي مهارت­هاي رابطة بين فردي، در تحقق ايدة ايمن ­سازي رواني فراگيران به طور تجربي موثر واقع مي­ شود.