اثربخشي تعديل سوگيري شناختي تفسيري از طريق تقويت تصويرسازي مثبت بر خود مراقبتي، كيفيت زندگي، سوگيري تفسيري، و خلق افسرده در بيماران مبتلابه ديابت نوع 2

مقدمه: اين پژوهش به منظور بررسي اثربخشي تعديل سوگيري شناختي تفسيري(CBMI) ازطريق تصويرسازي مثبت بر فعاليت هاي خودمراقبتي، كيفيت زندگي، سوگيري تفسيري و خلق افسرده در بيماران ديابت نوع 2 اصفهان انجام شد. روش: در پژوهش حاضر كه به روش نيمه تجربي بود، 30 فرد ديابتي به صورت نمونه گيري در دسترس، از 7 مركز بهداشت در اصفهان، به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل، وارد شدند. ابزار سنجش استفاده شده شامل مقياس هاي خودمراقبتي توبرت و همكاران، كيفيت زندگي بوروفس و همكاران، افسردگي بك و جملات درهم ريخته ونزلف بود. افراد گروه آزمايش تحت 7 جلسه درماني تعديل سوگيري شناختي تفسيري از طريق تصوير‌سازي مثبت قرار گرفتند و هر دو گروه آزمايش و كنترل در سه مرحله‌ي پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري ارزيابي شدند. نتايج جمع آوري شده با استفاده از شيوه كوواريانس داده هاي مكرر تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد تعديل سوگيري شناختي تفسيري از طريق تصويرسازي مثبت بطور معنادار موجب بهبود ميانگين خودمراقبتي، كيفيت زندگي، سوگيري تفسيري و خلق در بيماران ديابت گروه آزمايش نسبت به كنترل شده است. نتيجه گيري: اين پژوهش نشان داد به كارگيري تعديل سوگيري شناختي تفسيري از طريق تصويرسازي مثبت در بهبود فعاليت‌هاي خود مراقبتي، كيفيت زندگي و سوگيري تفسيري و خلق نقش شاياني دارد. اين يافته ها اين روش را مداخله موثري براي بهبود شاخص‌هاي روانشناختي بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 معرفي مي‌كند.