تاثير «برنامة آموزش تاب‌آوري» بر اسنادهاي علّي و هيجانات پيشرفت دانشجويان

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي برنامه آموزش تاب­ آوري روان­شناختي بر اسنادهاي علّي مثبت و منفي و هيجانات پيشرفت مثبت و منفي در گروهي از دانشجويان انجام شد. روش: در اين پژوهش تمام ­آزمايشي با طرح پيش ­آزمون ـ پس ­آزمون با گروه كنترل و همراه با پيگيري، 50 دانشجوي رشته روان­شناسي سال اول در دو گروه آزمايش و كنترل قبل و بعد از آموزش به پرسشنامه سبك اسنادي (ASQ، پيترسون، سيمل، بي ­ير، آبرامسون، متالسكي و سليگمن، 1982) و نسخة كوتاه پرسشنامه هيجان­ هاي پيشرفت (AEQ-R، عبدالله­ پور، 2017) پاسخ دادند. از طريق 10 جلسه و هر جلسه يك ساعت، برنامه آموزش تاب­ آوري روان­شناختي به شيوه گروهي براي گروه آزمايش اجرا شد. يافته ­ها: نتايج روش آماري تحليل كواريانس چند متغيري نشان داد كه در كوتاه ­مدت و بلندمدت برنامه آموزش تاب­ آوري روان­ شناختي در افزايش نمرة اسنادهاي علّي مثبت و هيجانات پيشرفت مثبت و در كاهش نمرة اسنادهاي علّي منفي و هيجانات پيشرفت منفي دانشجويان موثر بود. نتيجه­ گيري: در مجموع، نتايج مطالعة حاضر نشان مي­دهد كه برنامة آموزش تاب­ آوري روان ­شناختي از طريق تقويت اسنادهاي علّي خوش­ بينانه و واقع­ نگر در مواجهه با شرايط چالش ­انگيز، تحكيم راهبردهاي انطباقي مديريت انگيختگي­ هاي هيجاني و همچنين، غني ­سازي يا پربارسازي مهارت­هاي رابطة بين فردي آنها، در تحقق ايدة ايمن­ سازي و مصونيت رواني فراگيران به طور تجربي موثر واقع مي ­شود.