تحليل پايداري اقتصادي ـ اجتماعي نواحي روستايي پيراشهري مورد: شهرستان گميشان

شهرها بر نواحي روستايي پيرامون خود تأثيرات ژرفي مي­گذارد كه در ابعاد گوناگون محيطي، اجتماعي، اقتصادي و كالبدي نمود مي­يابد. شناخت نوع بافت، سنجش كمي سطوح پر و خالي، كاوش پيرامون كيفيت همجواري توده و فضا و شناسائي نظام شكلي- فضايي براي انتظام فضاهاي پر و خالي ضروري است. از همين رو هدف تحقيق حاضر سنجش پايداري اقتصادي و اجتماعي در روستاها و بافت­هاي پيراشهري گميشان در استان گلستان است. جامعهي آماري تحقيق را افراد ساكن در مناطق پيراشهري، شهرستان گميشان تشكيل ميدهد كه 390 نفر بر اساس فرمول كوكران- به عنوان نمونه انتخاب شده است. روش نمونهگيري به صورت تصادفيِ ساده بوده و پرسشنامه براي آنها توزيع و تكميل شده است. به منظور تجزيه و تحليل دادههاي حاصل از عمليات ميداني از آزمون‌ آماري t تك نمونه­اي براي سنجش وضعيت پايداري، از تحليل واريانس براي مقايسه بافت­هاي پيراشهري در قالب نرم­افزار SPSS و از مدل­هاي تصميم­گيري چند معياره براي رتبه­بندي بافت­هاي پيراشهري در قالب EXCEL استفاده شده است. نتايج حاصل از آزمون t تك نمونه­اي نشان داد كه پايداري محله­اي با ميانگين عددي 02 /3 در حد متوسط بوده است و تحليل واريانس يك­طرفه حاكي از وجود تفاوت بين بافت­هاي پيراشهري، گميشان از نظر سطح پايداري است، به گونه اي كه در آزمون تعقيبي شفه بافت­هاي پيراشهري در دو دسته ناپايدار و نسبتاٌ پايدار قرار گرفته­اند. نهايتاً اينكه مدل­هاي تاپسيس، الكتر، ويكور و مدل ادغامي كپلند نشان داد كه به ترتيب بافت­هاي برنامه­ ريزي­ شده، ارگانيك، نيمه ارگانيك، روستاهاي ادغامي به شهر و حاشيه­ نشين در رتبه هاي اول تا پنجم پايداري قرار دارد.