نقش حرمت خود و هوش هيجاني در پيش بيني تاب آوري دانش آموزان داراي آسيب شنوايي

زمينه و هدف: يكي از مهم ترين حواس انسان، حس شنوايي است كه آسيب آن مي تواند فرايند سازش با محيط زندگي را تحت تأثير قرار داده و موجب تأخير در تحول و پردازش فرايندهاي ذهني و شناختي شود. همچنين تاب آوري به مهارت ها و توانمندي هايي اشاره دارد كه فرد را قادر مي سازد با سختي ها، مشكلات، و كشاكش هاي زندگي سازش كند. بدين ترتيب هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي نقش هوش هيجاني و حرمت خود در پيش بيني تاب آوري دانش آموزان داراي آسيب شنوايي است. روش: پژوهش حاضر از نوع همبستگي است. نمونه مورد مطالعه شامل 81 نفر از دانش آموزان دختر و پسر مبتلابه آسيب شنوايي در دامنه سني 13 10 سال مقطع ابتدايي شهر شيراز بودند كه به صورت نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. سطوح تاب آوري، حرمت خود، و هوش هيجاني به ترتيب با استفاده از پرسشنامه هاي تاب آوري كانر و ديويدسون (2003)، حرمت خود كوپر اسميت (1967)، و هوش هيجاني شرينگ (1999) سنجيده شد و در پايان داده ها از طريق همبستگي پيرسون و رگرسيون هم زمان تحليل شدند. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه تاب آوري با هوش هيجاني و حرمت خود همبستگي مثبت و معني دار دارد (0/05 p). همچنين نتايج حاصل از رگرسيون گام به گام نشان داد كه متغير هوش هيجاني 33 درصد از واريانس تاب آوري (0/002 p) و متغير حرمت خود عمومي 24 درصد از واريانس تاب آوري را پيش بيني مي كند (0/025 p). نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي اين پژوهش مبني بر نقش هوش هيجاني و حرمت خود در پيش بيني تاب آوري دانش آموزان با آسيب شنوايي، مي توان نتيجه گرفت كه با پرورش اين سازه ها در اين دانش آموزان مي توان انعطاف پذيري و سطح سازش يافتگي آنها را ارتقا بخشيد.