بررسي سازگاري اقليمي مناطق براي كشت گياه گل‌محمدي با استفاده از روش تحليل شبكه‌اي (مطالعه موردي: استان اصفهان)

توسعه پايدار كشاورزي مستلزم شناخت و توسعه روش‌هاي علمي است كه نقش مؤثري در بهينه‌سازي مصرف آب، اشتغال و درآمد‌زايي، سلامت جامعه و صادرات غيرنفتي داشته باشند. ارزش بارز اقتصادي و درماني، تقاضاي بازار و سطح فرآوري بالاي گياهان دارويي باعث شده است تا كشت اين گياهان در دنيا روزبه‌روز افزايش يابد. با توجه به شرايط اقليمي و جغرافيايي ايران، توسعه كشت اين گياهان به‌ويژه در نواحي خشك و نيمه‌خشك اهميت دوچنداني پيداكرده است. در پژوهش حاضر به‌منظور مكان‌يابي مناطق مستعد كشت گياه گل‌محمدي به‌عنوان يكي از گياهان دارويي ارزشمند، معيارهاي اقليمي، توپوگرافي و اجتماعي اقتصادي به‌عنوان معيارهاي مؤثر دركشت گياه مذكور انتخاب و به كمك فرآيند تحليل شبكه‌اي وزن‌دهي شد. سپس از سامانه اطلاعات جغرافيايي براي رقومي سازي و تلفيق لايه‌ها استفاده‌شد. پس از تشكيل پايگاه اطلاعات فضايي منطقه، اطلاعات توصيفي نقشه‌ها به آن‌ها اضافه شد. هم‌پوشاني وزني در محيط GIS صورت گرفت و در نهايت پهنه‌بندي مناطق مستعد كشت گل‌محمدي انجام شد. نتايج نشان داد سه عامل بارش ساليانه، ارتفاع و دماي ميانگين سالانه، بيشترين تأثير و پارامتر شيب كمترين تأثير را بر كميت و كيفيت گياه گل‌محمدي داشتند. همچنين بر اساس نقشه پهنه‌بندي، نواحي شمال، مركز و نواحي غربي استان به ترتيب با 38، 15.6 و 11%، بيشترين مناطق مستعد كشت اين گياه را در خود جاي‌داده‌اند.