قابليت‌ها و موانع فراروي دانشگاه رازي براي تبديل به دانشگاه كارآفرين

رويكرد دانشگاه كارآفرين به عنوان نسل سوم دانشگاه ها، براي توصيف دانشگاه هايي به كار مي رود كه از راهبردهاي مختلف علمي براي مشاركت در توسعۀ اقتصادي و اجتماعي منطقه و تقويت اكوسيستم كارآفريني استفاده مي كنند. از اين رو، پژوهش حاضر با هدف واكاوي قابليت ها و عوامل بازدارنده فراروي دانشگاه رازي در راستاي تبديل شدن به دانشگاه كارآفرين انجام پذيرفته‌است. اين پژوهش از نوع كيفي، به لحاظ هدف كاربردي و به لحاظ روش اكتشافي و از نوع نظريه پردازي داده‌بنياد است. جامعه مورد مطالعه را اعضاي هيأت علمي دانشگاه رازي تشكيل داده‌است و روش نمونه گيري مورد استفاده، هدفمند و از نوع گلوله برفي است. داده ها با استفاده از مصاحبه نيمه ‌ساختاريافته و عميق گردآوري و مصاحبه با 12 نفر از اعضاي هيأت علمي دانشگاه رازي انجام شده. روش تجزيه و تحليل داده ها، تحليل محتوا بوده‌است. به منظور تأييد روايي، از ديدگاه هاي خبرگان و متخصصان مديريت و كارآفريني استفاده شده‌است. پايايي پژوهش نيز با استفاده از فرمول پايايي هولستي محاسبه و 0.92 به دست مي‌آيد. براساس يافته هاي پژوهش، 7 عامل به عنوان پتانسيل (دروني و بيروني) و 17 عامل، به‌عنوان عوامل بازدارنده (دروني و بيروني) فراروي دانشگاه رازي در راستاي تبديل شدن به دانشگاه كارآفرين، استخراج شده‌اند. در پايان الگوي پيشنهادي دانشگاه كارآفرين براي دانشگاه رازي، احصاء و ارائه مي‌گردد.