مستشرقان و داستان‌هاي قرآني

يكي از ابزارهاي مهمّ تعليم و تربيت كه اثر فوق العاده اي در رشد و تربيت افراد و به تبع آن جامعه دارد، استفاده از هنر قصه‌گويي در قالب ارائه الگو و نمونه ارزش ها و ضدّ ارزش هاست. وقتي انسان ها ويژگي هاي مثبت و منفي و صفات نيك و بد را در وجود نمونه هاي عيني، متبلور و متجلّي مي بينند، بيشترين اثرپذيري و عبرت‌آموزي را خواهند داشت. قصّه هاي تاريخي منبع غني و سرشاري از عبرت ها هستند؛ زيرا افراد با خواندن تاريخي كه در قالب داستان بيان شده، عوامل سعادت و شقاوت گذشتگان را به صورت محسوس درك مي‌كنند و خود را در كنار نقش آفرينان داستان احساس مي نمايند و عامل پيروزي يا شكست آنان را با چشم عبرت مي پذيرند. قرآن از اين هنر به نحو احسن بهره برده و در مواردي آن را از حالت نقل صرف خارج كرده و جنبه تربيتي و هدايتي به آن بخشيده است و در راستاي همين هدف از ذكر جزئيات پرهيز كرده است، اما اين هنر بي بديل قرآن در مواردي از سوي مستشرقان مورد خدشه قرار گرفته و اشكالاتي بر آن وارد شده است. در نوشتار حاضر، اين اشكالات مورد بررسي و نقد قرار گرفته و هنر قرآن در استفاده درست و كاربردي از قصه‌گويي به عنوان شاخه اي تأثيرگذار در علوم انساني نشان داده شده است.