اثر فعاليت وامانده‌ساز اندام بالايي بر فعاليت قشري نخاعي و پاسخ‌دهي موتونورون‌هاي نخاعي اندام پاييني

هدف پژوهش حاضر، بررسي اثر فعاليت وامانده‌ساز اندام بالايي بر فعاليت قشري نخاعي و پاسخ مجتمع موتونورون نخاعي اندام پاييني بود. تعداد 10 آزمودني مرد فعال به‌صورت دردسترس و داوطلبانه (سن 2.99 ± 28.1 سال، قد 4.1 ± 1.77 متر، وزن 4.98 ± 75.70 كيلوگرم) در سه جلسه مجزا در اين پژوهش شركت كردند. پس از اندازه‌گيري ويژگي‌هاي آنتروپومتريك و آشنايي با انجام درست حركت بارفيكس و تحريكات در جلسه اول، در جلسه‌هاي دوم و سوم، پتانسيل برانگيخته حركتي (MEP)، پتانسيل برانگيخته گردني بصل‌النخاعي (CMEP) و پاسخ حركتي مستقيم بيشينه (Mmax)، بلافاصله 10 و 20 دقيقه پس از اتمام پروتكل خستگي (انجام حركت بارفيكس تا واماندگي، هفت ست با فاصله استراحتي يك دقيقه)، با استفاده از تحريك مغناطيسي قشر حركتي مغز و مسيرهاي نخاعي و تحريك الكتريكي عصب پيراموني اندازه‌گيري شدند. نتايج پژوهش با استفاده از روش آماري تحليل واريانس با اندازه‌گيري تكراري نشان داد كه MEP عضله ساقي قدامي (غيردرگير) در مراحل بلافاصله ( 0.001=P)، 10 دقيقه ( 0.001  ₌P) و پس از پروتكل خستگي نسبت به مقادير استراحتي كاهش معناداري داشت.CMEP و Mmax تغيير معناداري را نسبت به مقادير استراحتي نشان ندادند (P = 0.5،0.07 = P ). براساس داده‌هاي به‌دست‌آمده، به‌نظر مي‌رسد كه در پديده انتشار خستگي از اندام بالايي به پاييني، مراكز فوق‌نخاعي درگير باشند. افزون‌براين، اين خستگي فوق‌نخاعي به زمان قابل‌توجهي براي بازيافت نياز دارد.