پاسخ متغيرهاي همورئولوژيك به فعاليت تناوبي بالاتنه و پايين‌تنه در افراد چاق و داراي اضافه‌وزن

هدف پژوهش حاضر، تعيين تأثير فعاليت تناوبي بالاتنه و پايين‌تنه بر عوامل همورئولوژيك بود. تعداد 12 آزمودني با شاخص توده بدني 3 ± 30 كيلوگرم/ مترمربع و ميانگين سني 7.1 ± 32.9 سال، پس از تعيين حداكثر اكسيژن مصرفي براي بالاتنه و پايين‌تنه، فعاليت تناوبي بالاتنه و پايين‌تنه را در دو جلسه مجزا با فاصله يك هفته انجام دادند. فعاليت تناوبي شامل پنج تكرار بود كه فعاليت به‌مدت دو دقيقه و با شدت 85 درصد اكسيژن مصرفي و ريكاوري چهار دقيقه با شدت 45 درصد حداكثر اكسيژن مصرفي بود. نمونه‌هاي خوني قبل و بلافاصله بعد از فعاليت گرفته شدند و براي تعيين فاكتورهاي موردنظر آناليز شدند. نتايج نشان داد كه صرف‌نظر از نوع فعاليت ورزشي، فعاليت تناوبي باعث افزايش معنادار هماتوكريت، ويسكوزيته پلاسما، تعداد گلبول‌هاي قرمز، لاكتات، شاخص خشكي Tk و كاهش معنادار فيبرينوژن شد (P 0/05)؛ اما فعاليت بر ويسكوزيته خون، تجمع‌پذيري و انعطاف‌پذيري گلبول‌هاي قرمز، هموگلوبين، فراهمي اكسيژن بافتي و فشارخون سيستولي تأثير معناداري نداشت (P 0/05). همچنين، بين پاسخ مقادير ويسكوزيته خون، هماتوكريت، هموگلوبين، فراهمي اكسيژن بافتي، تجمع‌پذيري و انعطاف‌پذيري گلبول‌هاي قرمز، شاخص Tk، لاكتات، فيبرينوژن و فشارخون سيستولي فعاليت تناوبي بالاتنه و پايين‌تنه در دو جلسه تفاوت معناداري وجود نداشت (P 0/05)؛ اما تغييرات ويسكوزيته پلاسما در فعاليت پايين‌تنه و تعداد گلبول‌هاي قرمز در فعاليت بالاتنه تفاوت معناداري با جلسه ديگر داشتند (P 0/05)؛ بنابراين، فعاليت تناوبي شديد به‌دليل ريكاوري فعال تأثير منفي بر متغيرهاي همورئولوژيك ندارد. همچنين، فعاليت تناوبي بالاتنه و پايين‌تنه به‌طور مشابهي بر متغيرهاي همورئولوژيك اثر مي‌گذارند.