خودبازتابي و كاركردهاي آن در سينما

در اين مقاله مفهوم خودبازتابي و كاركردهاي آن در سينما مطالعه و بررسي شده است. خودبازتابي پديده اي فراژانري و فرارسانه اي است كه در فلسفه، روانشناسي و انواع هنرها مي توان آن را تعريف و بررسي كرد. اگرچه اين مفهوم مفهومي تازه نيست و مي توان رد آن را از آغاز هنر و از ابتداي ظهور آثار انديشه در كتب به جا مانده يافت؛ اما با ظهور انديشه هاي برشتي اين مفهوم نظريه پردازي شد و مورد توجه پژوهشگران قرار گرفت و در دهه ي شصت و با شكل گيري انديشه ي پسامدرنيستي، به انديشه ي اصلي هنر پسامدرن تبديل شد. اثر خودبازتابانه مي تواند خود را سوژه قرار دهد، اما مهم ترين ويژگي آثار خودبازتابانه مسئله ي خودآگاهي است؛ خودآگاهي مخاطب در رويارويي با اثر هنري و خودآگاهي مؤلف در فرايند خلق اثر كه به پيدايش خلاقيت ها و كاركردهاي متفاوتي در اين گونه آثار مي انجامد. سينماي خودبازتابانه طيف گسترده اي از آثار از دوران سينماي صامت تا امروز را شامل مي شود كه بر اساس دوره و بازنمايي شان در سينما، جذابيت و كاركردهاي متفاوتي دارند. هدف اصلي اين پژوهش، بررسي كاركردهاي خودبازتابي در سينما براي جذاب ساختن اثر هنري نزد مخاطب بوده است. اين پژوهش توصيفي، تحليلي و كيفي بوده و با استفاده از روش كتابخانه اي تجزيه و تبيين شده است.