اندازه گيري كارايي ساختارهاي شبكه‌يي در شرايط كنترل متغيرهاي واسطه‌يي

در ساختارهاي شبكه‌يي، مدل‌هاي سنتي تحليل پوششي داده‌ها براي اندازه گيري كارايي واحدهاي تصميم گيرنده مشابه صرفاً از ورودي‌ها و خروجي‌هاي نهايي استفاده مي‌كنند و عمليات داخلي آن را به صورت جعبه‌ي سياه در نظر مي‌گيرند، لذا اين مدل‌ها نمي‌توانند منشأ ناكارايي درون ساختارها را به دقت مشخص كنند. براي برطرف كردن اين مشكل، مدل‌هاي مختلف شبكه‌يي مضربي و پوششي در دو طيف جداگانه مطرح شده است. در اين مقاله با استفاده از رويكرد پوششي به توسعه چندين مجموعه امكان توليد با توجه به مفهوم كنترل در تعيين مقدار لينك توسط بخش‌هاي يك شبكه مي‌پردازيم. نتايج نشان مي‌دهد در يك شبكه، زماني كه بخش‌هاي مرتبط با لينك در تعيين مقدار آن هيچ كنترلي نداشته باشند يا همه آن‌ها از كنترل يكساني برخوردار باشند در مقايسه با حالتي كه بخش‌ها داراي كنترل يك سويه يا نابرابر باشند، داراي مقدار كارايي بيشتري در بخش‌ها و به تبع آن كل شبكه هستند.