تأثير سياستهاي دولت بر وقوع توسعۀ سياسي و شكل‌گيري جامعۀ مدني در ايران

هدف: پژوهش حاضر درصدد پاسخگويي به اين سؤال بود كه اساساً سياست چه تأثيري بر روند توسعۀ سياسي و به دنبال آن، تحقق جامعۀ مدني منتج از آن در ايران داشته است. روش: در اين تحقيق از روش كيفي براي سنجش فرضيۀ‌ پژوهش استفاده شد تا مفاهيم سياسي، فرهنگي و اجتماعي در بافت طبيعي خود بررسي شوند. ماهيت تحليلهاي پژوهشگر در اين رويكرد، بيشتر مبتني بر سعي در توصيف و تحليل موضوع بوده است. يافته‌ها: وابستگي دولت به نظام ايل‌تباري، رويكرد مبتني بر تابعيت(قيّم‌مآبانه) به آحاد جامعه، هم‌پذيري، عدم تكثّرگرايي و روشنفكري معيوب ناشي از روشنفكران ناكارامد، از جمله علل عمده و مؤثر در عقيم ماندن فرايندهاي توسعۀ سياسي و به تبع آن، عدم تحقق جامعۀ مدني در ايران بوده است كه يا بر دولت تحميل شده يا به عنوان سياست متخذه از سوي آن در كشور اعمال شده و عرصۀ فعاليت و تلاش دولت را به منظور تحقق توسعۀ سياسي در كشور محدود كرده است. نتيجه‌گيري: با در نظر گرفتن يافته‌هاي تحقيق و اين فرض كه نقش دولت و سياستهاي دولتي، امري لازم در روند توسعۀ سياسي ايران بوده، به اين نتيجه مي‌رسيم كه دستيابي به جامعۀ مدني نيازمند بسترسازي‌هايي است كه دولت بايد براي تحقق توسعۀ سياسي و نمايان شدن حاصل آن، كه همان جامعۀ مدني است، فراهم كند.