تغافل؛ شيوه مغفول در تربيت

تغافل، يكى از روش‌هاى قابل توجه در تربيت و يكى از اصول مهم زندگى آرام و خالى از دغدغه‌ است كه در عرصه‌هاي گوناگون حيات بشري از اهميت بالايى برخوردار مي‌باشد. چشم‏پوشي از اشتباه ديگران، رفتاري آگاهانه براي حفظ شخصيت فرد خطاكار و متوجه ساختن او به كار نادرست خويش است. هدف اين پژوهش، مفهوم‌شناسي تغافل، تبيين انواع و آثار تربيتي آن مي‌باشد. بدين‌منظور، اين نوشتار با رويكرد توصيفي – تحليلي به مطالعه و بررسي آيات قرآن كريم، روايات، و آثار مرتبط و استنباط از آنها پرداخته است. يافته‌ها حاكي از اين است كه تغافل با هدف اصلاح رفتار به كار مي‌رود. اگر خطا ناچيز باشد و متربي بر خطا اصرار نورزد و عزت نفس وي حفظ گردد. آثار تربيتي ارزشمندي مانند تداوم ارتباط با مربي، حفظ كرامت متربي، زمينه‌سازي اصلاح رفتار متربي، اعتبار مربي و آرامش خاطر مربي را در پي خواهد داشت.