بررسي شاخصه هاي پايداري در معماري مسكوني آذربايجان شرقي

سير تحولات جهاني بعد از جنگ جهاني دوم و ظهور آثار مخرب توسعه، مباحث پايداري را جهت حفظ اعتدال همه­جانبه و تحقق اصل توسعه معتدل و متوازن مطرح مي­نمايد و تعميم اين اصل بر حوزه­هاي مختلف از جمله معماري سبب پيدايش مباحث مربوط به معماري پايدار گشته است كه مبناي آن طراحي بر اساس چرخه حيات و صرفه­جويي در مصرف منابع انرژي تجديدناپذير و توجه به مسائل اقليمي و پتانسيل­هاي ارزشمند طبيعت، جهت استفاده بهينه از انرژي و  نهايتا دست­يابي به معماري پايدار است. بررسي معماري سنتي ايران نيز نشان مي­دهد كه معماران توانسته­اند با در نظر گرفتن اصول زيبايي­شناسي و تأكيد مؤكد بر حفظ محيط زيست، نيازهاي اقليمي هر منطقه را پاسخ­گو باشند. گستردگي اقليم سرد در كشورمان، توجه به طراحي بناها وكالبد شهرهاي اقليم سرد و خشك را كه ازمصرف كنندگان عمده انرژي­هاي فسيلي به شمار مي­روند، را ضروري جلوه مي­نمايد. هدف از اين مطالعه بررسي شاخصه­هاي معماري پايدار در خانه­هاي تاريخي تبريز با تأكيد بر خانه­هاي دوره قاجار است، تا با بازشناسي اصول پايداري در معماري بومي و انطباق آنها با مفاهيم نوين پايداري به ارائه راه­كارها و الگوهاي كاربردي براي طراحي اقليمي در منطقه با هدف صرفه جويي در مصرف انرژي و كاهش آلودگي هوا نائل گرديم.