الگوي نقش و ساختار حكمروايي محلي در نظام مديريتي ايران

هدف: علي‌رغم تأكيد قانون اساسي بر جايگاه ويژه شوراها در اركان نظام جمهوري اسلامي ايران، به‌ويژه در حكمروايي محلي، در حال حاضر دو سطح ملي و محلي فاقد ارتباط و ساختاري منسجم بوده و در نقش كنشگران هر دو سطح ابهاماتي وجود دارد. بنابراين بررسي حكمروايي محلي در نظام مديريتي كشور، ضروري است و به شكل‌دهي الگويي براي شناسايي نقش‌ها و ساختارهايي براي تحقق آن نياز دارد. پژوهش حاضر، نوشتاري است كه به تبيين نقش و ساختار حكمروايي محلي در ايران مي‌پردازد.روش: در اين پژوهش از نظريه‌پردازي داده‌بنياد ساخت‌گرا استفاده شده و براي پاسخ به پرسش‌هاي پژوهش 21 مصاحبه عميق با صاحب‌نظران انجام گرفته است. براي تحليل داده‌ها، طي چهار مرحله اوليه، متمركز، محوري و نظري به كدگذاري اقدام شده است.يافته‎ها: تحليل داده‌ها در نهايت به احصاي 19 مقوله فرعي، شش مقوله‌ اصلي و شكل‌گيري الگوي نظري انجاميد.نتيجه‎گيري: براي ايران مي‌توان در سطح محلي و مركزي نقش‌هاي اختصاصي و ارتباطي را در نظر گرفت كه نقش‌آفريناني شامل چهار گروه دولتي، عمومي، خصوصي و مردمي آنها را بر عهده مي‌گيرند. همچنين براي حكمروايي محلي ايران در حالات موجود، ممكن و مطلوب، به‌ترتيب سه شكل ساختاري مجزا، هماهنگ و همراه ارائه شده كه براي برعهده‌گرفتن نقش‌ها، اولويت‌هاي متفاوتي دارند. بنابراين شكل‌گيري الگوي مطلوب حكمروايي محلي در ايران به شناخت وضع موجود و همچنين عبور از وضع ممكن نياز داشته و به‌تدريج حاصل خواهد شد.