جلوه‏ هاي كيفرزدايي در قانون مجازات اسلامي مصوب 1392 با تأكيد بر جرايم خانوادگي

خانواده از نهاد‏هاي مهم اجتماعي است كه پايه و اساس جامعه را تشكيل مي . قانون‏گذاربراي مقابله باهرعمل مجرمانهاي ملزم به پيشبيني واكنش اجتماعي مناسب است؛ لذا رويكرد انساني به اعمال كيفر و كاهش توسل به مجازات، يا همان اتخاذ سياست كيفرزدايي مي  يكي از راه‏هاي تحقق اين مهم باشد. پژوهش حاضر به جلوه‏هاي كيفرزدايي در جرايم خانوادگي پرداخته و ثابت كرده است كه به تعويق و تعليق انداختن صدور حكم، استفاده از جايگزين‏هاي حبس، نظام آزادي مشروط و نيمه‏آزادي، نهاد‏هايي هستند كه مي  مباني و اهداف اتخاذ سياست كيفرزدايي را محقق گردانند. زمينه اصلي بحث ما قلمرو جرايم تعزيري است و كيفرهاي حدود و قصاص و ديات از بحث كيفرزدايي خارجند. با توجه به كارآيي كيفرزدايي، اجراي اين سياست مي  آثار منفي مجازات‏ها را كاهش دهد و شرايط لازم را براي حفظ روابط خانوادگي فراهم آورد.