رابطه علي انطباق پذيري مسير شغلي،سرمايه روانشناختي و هوش معنوي با ميانجي گري خودكارآمدي شغلي دانشجويان

هدف پژوهش حاضر رابطه علي انطباق پذيري مسير شغلي،سرمايه روانشناختي و هوش معنوي با ميانجي گري خودكارآمدي شغلي دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد كرمانشاه بود.روش پژوهش توصيفي ،همبستگي و از نوع مدل يابي معادلات ساختاري است.جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشجويان شاغل به تحصيل دانشگاه آزاد اسلامي واحد كرمانشاه بود و تعداد 200 نفر با روش نمونه گيري در دسترس به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. جهت اندازه گيري داده ها از ابزارهاي زير استفاده گرديد كه عبارتند از الف: انطباق پذيري مسير شغلي،ب: سرمايه روانشناختي ج:هوش معنوي و د: خودكارآمدي شغلي. جهت تجزيه و تحليل داده ها ازآمارتوصيفي(ميانگين و نمودار و...) و آمار استنباطي(ضريب همبستگي و تحليل مسير)استفاده شد و داده ها با استفاده از نرم افزار  SPSS  نسخه 22مورد تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه مدل از برازش مناسبي برخوردار است، بين انطباق پذيري مسير شغلي و خودكارآمدي رابطه معني داري وجود دارد،بين انطباق پذيري مسير شغلي و سرمايه روانشناختي رابطه معني داري وجود دارد، بين انطباق پذيري مسير شغلي و سرمايه روانشناختي با نقش ميانجي خودكارامدي رابطه معني داري وجود دارد، بين خودكارآمدي و هوش معنوي رابطه معني داري وجود دارد، بين خود كارآمدي و سرمايه روانشناختي رابطه معني داري وجود دارد.