بررسي مقايسه‌اي كنش سياست خارجي ايران و تركيه در قبال بحران سوريه بر اساس نظريه سازه‌انگاري

بحران سوريه يكي از خسارت‌بارترين و پيچيده‌ترين مسائل حاد بين‌المللي طي دهه‌ اخير بوده است. بحراني كه به دليل طولاني شدن زمان، تعدد بازيگران مؤثر در آن و نيز تضاد منافع بسيار به آوردگاه رقابت‌هاي قدرت‌هاي منطقه‌اي و جهاني تبديل شده است. دراين‌بين، ايران و تركيه به‌عنوان دو بازيگر قدرتمند منطقه‌اي از تأثيرگذاري بالايي بر روند تحولات ميداني و سياسي بحران مذكور برخوردار هستند. ايران به دنبال تضمين حيات محور مقاومت در منطقه، افزايش اعتبار و نفوذ خود در منطقه و جهان اسلام و نيز ارتقاي منزلت خود در سطح بين‌المللي است؛ درحالي‌كه تركيه به دليل وجود برخي نگراني‌هاي ژئوپليتيك، سياست عمق استراتژيك و ارتقاي خود به‌عنوان رهبري جهان اسلام را در چارچوب احياي شكوه امپراتوري عثماني دنبال مي‌كند. لذا با توجه به نقش‌آفريني مؤلفه‌هاي هنجاري در تعيين رفتار سياست خارجي بازيگران، اين تحقيق در پي بررسي مقايسه‌اي كنش سياست خارجي ايران و تركيه در قبال بحران سوريه با بهره‌گيري از نظريه سازه‌انگاري است. فرضيه تحقيق بدين صورت بيان مي‌شود كه به علت برساختگي متفاوت هويت و منافع اين دو بازيگر، شاهد بروز الگوهاي كنش متفاوتي در اين رابطه هستيم. بر اين اساس، به‌واسطه وجود تهديدات امنيتي مشترك، شاهد جلوه‌هاي از همكاري و به دليل مسائل هويت پايه، شاهد جلوه‌هايي از تقابل‌گرايي و رقابت هستيم.