رويكردي متن‌شناختي به انگاره‌هاي انسان‌گرايانه در اشعار شاملو و عبدالوهاب بياتي

عبدالوهاب بياتي شاعر چپ‌گراي عراقي و احمد شاملو شاعر ايراني و بنيانگذار شعر سپيد، دو شاعر پرآوازه ادبيات معاصر عربي و فارسي و از بزرگان مكتب ادبي رمانتيسم هستند كه با توجه به شرايط فردي و اجتماعي عصر خويش و روحيه انقلابي‌شان، در برخورد با مشكلات جامعه ديدگاه‌هاي مشترك دارند. اين دو شاعر از پيشگامان شعر نو هستند كه به زبان ساده و كلام آهنگين و ايجاد مضامين نو در شعر پرداختند و با وامداري از ادبيات قديم در قالب‌هاي شعري نوآوري ايجاد كردند و از اين مفاهيم تازه براي بيان آلام جامعه بشري سود جستند. شاه‌كليد دروازه ذهني بياتي و شاملو بي‌گمان انسان است. اين دو شاعر بزرگ در پرداختن به موضوعاتي همچون اسطوره، انسان‌گرايي، عصيان‌گري، آزادي‌خواهي و نپذيرفتن ظلم و ستم از شيوه يگانه‌اي بهره برده‌اند. هر دو شاعراني جهان‌وطني هستند كه براي رسيدن به هدف خويش از فرهنگ مشترك انساني استفاده كردند. پرداختن به اجتماع و سياست كه از شاخصه‌هاي شعر معاصر است، در شعر شاملو و بياتي، جايگاهي در خور را به خود اختصاص مي‌دهد. در اين پژوهش تلاش شده است با تأكيد بر روش توصيفي به بررسي آثار و اشعار اين دو شاعر بزرگ پرداخته شود.