رابطه ي تاب‌آوري، اميدواري و هوش هيجاني با فرسودگي تحصيلي در دانشجويان

زندگي تحصيلي يكي از مهم ترين ابعاد زندگي اشخاص و جوامع است. موفقيت و رضايت از تحصيل نشان دهندهي پيشرفت و هدفمند بودن آن جامعه مي باشد. در اين ميان يكي از عواملي كه به شكل منفي بر عملكرد تحصيلي فراگيران اثرگذار بوده و اخيراً مطالعاتي را در مدارس و دانشگاه ها به خود اختصاص داده است فرسودگي تحصيلي مي باشد. از اين رو، پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه ي بين اميدواري، تاب‌آوري و هوش هيجاني با فرسودگي تحصيلي در بين دانشجويان دانشگاه كاشان انجام گرفت. براي اين منظور، از بين كليه ي دانشكده هاي دانشگاه كاشان، سه دانشكده ي مهندسي، علوم پايه و علوم انساني به روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب شده و از بين اين سه دانشكده تعداد 300 نفر به مقياس هاي اميدواري اسنايدر، تاب‌آوري كانرو و ديويد، هوش هيجاني شوت و مقياس فرسودگي تحصيلي برسو پاسخ دادند. نتايج رگرسيون چندگانه نشان داد كه متغيرهاي اميد، تاب‌آوري و هوش هيجاني پيش بيني كننده ي منفي فرسودگي تحصيلي مي باشند. علاوه بر اين، يافته ها حكايت از آن داشت كه اميد در مقايسه با هوش هيجاني و تاب آوري متغير پيش بيني كننده ي قوي تري است. بنابراين مي توان نتيجه گرفت، ارتقاي سطح اميد و تاب‌آوري و هم چنين آموزش دانشجويان و برنامه ريزي هاي دراز مدت جهت افزايش هوش هيجاني، در كاهش فرسودگي تحصيلي نقش تعيين كننده خواهد داشت.