رابطه كيفيت تجارب يادگيري دانش‌آموزان در احساس تعلق به مدرسه با نقش واسطه اي نگرش به برنامه درسي

هدف مقاله حاضر، بررسي رابطه كيفيت تجارب يادگيري دانش‌آموزان در احساس تعلق به مدرسه با نقش واسطه اي نگرش به برنامه درسي است. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و جامعه آماري، دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه شهر اردبيل در سال تحصيلي97-96 به تعداد 5304 نفر است كه حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان و كرجسي، 358 نفر تعيين گرديد كه با روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شده اند. اطلاعات از طريق سه پرسشنامه كيفيت تجارب يادگيري نيومن و نيومن (1993)، احساس تعلق به مدرسه بري و بتي (2005) و نگرش برنامه درسي اسديان (1395) جمع آوري گرديد. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه نگرش به برنامه درسي با ضريب بتاي 42% قوي ترين پيش بيني كننده كيفيت تجارب يادگيري است و بين مؤلفه هاي كيفيت تجارب يادگيري (منابع، محتوا، انعطاف پذيري، كيفيت روابط بين معلم و دانش‌آموز) با نگرش به برنامه درسي دانش آموزان رابطه معناداري وجود دارد.