مفهوم‌سازي رهبري اخلاقي مديران در سازمان‌هاي بخش دولتي ايران

در سال هاي اخير يكي از چالش هاي مهم و قابل‌توجه در مديريت دولتي، موضوع اخلاق بوده است. ايجاد و حفظ سطح بالايي از رفتار اخلاقي به‌منظور ارتقاي اثربخشي كاركنان و تقويت هرچه‌بهتر روابط بين افراد، يكي از مسائل ضروري پيش روي سازمان هاست كه نياز به پرورش رهبران اخلاقي براي سازمان ها را امري ضروري و اجتناب ناپذير نموده است. مفهوم‌سازي رهبري اخلاقي برمبناي ادراك افراد از ويژگي ها و رفتارهاي رهبري اخلاقي است كه متأثر از ويژگي ها و ارزش هاي فرهنگي جوامع موردمطالعه است، لذا در اين مقاله تلاش شده است به مفهوم سازي مجدد آن در كشور ايران كه داراي ارزش هاي اخلاقي، ديني و فرهنگي متمايزي نسبت به كشورهاي ديگر است، پرداخته شود. روش گردآوري اطلاعات ازطريق گروه هاي كانوني و مصاحبه هاي عميق نيمه ساختاريافته است كه بدين‌منظور از سه گروه كانوني مختلف شامل مجموعاً 16 نفر از اساتيد، مديران و كارشناسان سازماني و انجام مصاحبه هاي عميق با 14 نفر از مديران بخش دولتي تا مرحله اشباع نظري استفاده شده است. اطلاعات حاصل‌شده به روش تحليل مضمون مورد تحليل قرار گرفته و نهايتاً 28 مضمون فرعي درقالب هشت مضمون اصلي و در سه سطح فردي، گروهي و سازماني شناسايي شد. مضامين اصلي شناسايي‌شده در سطح فردي شامل، اصالت و  بزرگ‌منشي، در سطح گروهي شامل راهبري اخلاقي، توانمندسازي پيروان و روابط اخلاقي و در سطح سازماني شامل رفتار حرفه اي، تصميم گيري اخلاقي و الهام بخشي و همگاني سازي اخلاقيات است.