مكان‎يابي و تخصيص بهينه نقاط انتقال، بيمارستان و مراكز امدادي براي تشكيل زنجيره امدادرساني در بحران، با فرض غربالگري مجروحان

هدف: براي امدادرساني به مجروحان در زمان بحران بايد قبل از بحران برنامه‌ريزي كرد. هدف اين پژوهش، ارائه مدلي براي مكان‌يابي و تخصيص بهينه نقاط انتقال، مراكز امدادي و بيمارستان در زمان زلزله براي خدمت‌‌رساني به مجروحان شامل غربالگري، كمك‌‌‌هاي اوليه و انتقال به تسهيل است. روش: روش مقاله مدل‌سازي كمي از طريق ارائه مدل رياضي است. براي اين منظور مدل‌هاي برنامه‌ريزي رياضي عدد صحيح مختلط تك‌هدفه و دوهدفه ارائه شده است. مدل تك‌هدفه به‌دنبال كمينه‌سازي زمان كل انتقال مجروحان و مدل دوهدفه علاوه بر كمينه‌سازي زمان، به‌دنبال كمينه‌سازي جريمه ناشي از عدم انتقال مجروحان است. مدل‌ها با دو رويكرد مكان‌يابي و تخصيص بهينه در زلزله شش‌ ريشتري با تعداد مجروح كمتر و انتخاب تعدادي از تسهيلات و رويكرد تخصيص بهينه در زلزه هفت ريشتري با تعداد مجروح زياد و استفاده از كل ظرفيت تسهيلات حل شده است. يافته‎ها: مدل‌ها بر اساس اطلاعات مناطق جنوب مركزي شهر تهران شامل مناطق 10، 11، 12، 16، 17 و 19، اجرا مي‌شوند. نقاط انتقال، مراكز امدادي و بيمارستان‌هاي انتخاب‌شده در هر مدل و نحوه و ميزان تخصيص مجروحان به اين نقاط مشخص شده است. نتيجه‎گيري: براي امدادرساني مناسب در موقعيت واقعي، اضافه كردن مراكز امدادي به مسئله به‌دليل تعداد زياد مجروحان در مقايسه با ظرفيت بيمارستان‌ها، غربالگري مجروحان، ارائه خدمات درمان سرپايي در نقاط انتقال و نپذيرفتن مجروحان به‌صورت مستقيم در بيمارستان‌ها، از مفروضات اساسي است كه بايد در مدل در نظر گرفت. همچنين پراكنش نامتوازن بيمارستان‌ها در سطح شهر و نبود زيرساخت‌هاي اساسي، بايد قبل از بحران احتمالي رفع شود.