اثر عدالت سازماني بر رفتارهاي ضد توليد با ميانجي‌گري عواطف شغلي: مورد مطالعه كاركنان ادارات ورزش و جوانان استان خوزستان

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسي اثر عدالت سازماني بر رفتارهاي ضد توليد با ميانجي گري عواطف شغلي بود. روش شناسي: تحقيق حاضر، توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش شامل، تمامي كاركنان ادارات ورزش و جوانان استان خوزستان بود كه تعداد 240 نفر از آن ها در تحقيق شركت كردند. براي سنجش متغيرهاي مورد مطالعه، از مقياس‌هاي استانداردي كه روايي و پايايي آن‌ها توسط ساير محققان گزارش گرديده بود از قبيل، مقياس كج‌روي در محيط كار، مقياس عدالت سازماني و مقياس عواطف شغلي استفاده شد. براي تحليل داده‌ها از روش‌هاي آماري توصيفي ميانگين و انحراف معيار، همچنين در سطح آمار استنباطي، از ضريب همبستگي دو متغيري پيرسون و الگويابي معادلات ساختاري استفاده به عمل آمده است. روابط ميانجي با استفاده از روش بوت استراپ آزموده شدند. يافته ها: شاخص هاي برازش نشان دادند كه الگوي پيشنهادي از برازش خوبي با داده ها برخوردار است. ضرايب مسير نشان داد كه عدالت سازماني و عواطف مثبت بر رفتارهاي ضد توليد، اثر منفي و عواطف منفي روي آن، اثر مثبت دارند. نتايج آزمون بوت استرپ نشان داد كه عدالت سازماني به طور غير مستقيم از طريق عواطف مثبت و عواطف منفي بر رفتارهاي ضد توليد اثر معني دار دارد. نتيجه گيري: نتايج تحقيق نشان دادند كه وجود عدالت سازماني، موجب برانگيختن عواطف مثبت در كاركنان مي‌شود و عواطف مثبت به نوبه خود، تمايل كاركنان به ارتكاب رفتارهاي ضد توليد را كاهش مي‌دهد.