تأثير هوش عاطفي ستادهاي شخصي فرماندهان پليس بر موفقيت آن‎ها در ايفاي نقش‌هاي بين‌فردي

زمينه و هدف: اداره سازمان‎هاي بزرگ، به دليل تأثير قابل‌توجهي كه بر زندگي روزمره مي‌گذارند؛ براي مديران يك دغدغه جدي است. ستادهاي شخصي، عمومي و تخصصي وظيفه دارند؛ با ياري مدير عالي از دغدغه‎هاي او بكاهند. در سازمان پليس نيز با وجود پيچيدگي‎هاي خاص آن، ستادهاي شخصي فرماندهان، غالباً به عنوان واسطه ارتباطي بين فرماندهان با مجموعه همكاران، سازمان‎ها و مردم چنين نقشي ايفا مي‌كنند. به دليل ماهيت ارتباطي بسياري از نقش‎هاي اين افراد، اين پژوهش قصد دارد؛ تأثير هوش هيجاني را بر موفقيت آن‎ها در ايفاي اين نقش‎ها بررسي كند. روش‎شناسي: جامعه آماري اين پژوهشِ كاربردي را، فرماندهان عالي پليس مستقر در ستاد تهران تشكيل داده‌اند و داده‎هاي جمع‌آوري‌شده از يك نمونه 272 نفري مبناي تحليل قرار گرفته است. داده‎ها با دو پرسشنامه روا و پايا (آلفاي 0.95 و 0.96) جمع‌آوري و با كمك آزمون همبستگي پيرسون تحليل شده‌اند. يافته‌ها: پژوهش نشان داد كه هوش هيجاني بر موفقيت ستادهاي شخصي فرماندهان در ايفاي نقش‎هاي بين‌فردي، تأثير مثبت و معناداري دارد. همچنين هوش هيجاني، بيشترين تأثير را بر موفقيت در ايفاي نقش رهبري دارا است. نقش‎هاي نمايشي و رابط از اين لحاظ در مراتب بعدي قرار دارند. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، مي‌توان نتيجه گرفت كه ارتقاي هوش هيجاني ستادهاي شخصي فرماندهان، مي‌تواند كيفيت ايفاي نقش‎هاي بين فردي آنان را به طور قابل‌توجهي بهبود بخشد.